Większość ludzi nie wie o tym, że płytki drukowane można stworzyć we własnym zakresie małym nakładem kosztów. Przypomnę,że płytka drukowana to taka, na której umieszczane są elementy elektroniczne odpowiednio połączone ze sobą, tak aby układ działał poprawnie. Proces tworzenia takiej płytki składa się zasadniczo z 3 etapów:zaprojektowanie lub pobranie schematu ideowego -czyli takiego, na którym istnieją graficzne reprezentacje elementów elektronicznych połączonych w odpowiedni sposób.Drugi etap to nałożenie schematu na laminat czyli na płytkę pokrytą miedzią. Trzecim etapem jest wytrawienie tego laminatu w kwasie.Najczęściej środkiem trawiącym jest o trójchlorek żelaza dostępny w każdym sklepie elektronicznym za ok.5zl. Korzystanie z programów pomagających przy takiego typu zadaniach, pozwala na polepszenie walorów estetycznych , zmniejszenie strat mocy przy odpowiednim dobraniu szerokości ścieżek, mniejsze prawdopodobieństwo błędu zaoszczędzenie czasu projektanta oraz większą gęstość ułożenia ścieżek, a przez to mniejsze koszty produkcji.Obecnie na rynku elektronicznym znajduje się kilka pozycji aplikacji służących do pomocy w wykonywaniu płytek.Są to m.in.Eagle, Protel, OrCad, Tango. Wyniki sondażu przeprowadzonego wśród internautów jasno pokazują,że Protel jest najczęściej używany. Daje on więcej możliwości niż Eagle,ale w darmowej wersji jest obłożony restrykcjami, które czynią go ubogim. Eagle również w wersji freeware nie ma pełni swoich możliwości,(zaraz napiszę o nich więcej ) , ale dla początkującego lub średnio-zaawansowanego ucznia czy studenta nie ma to praktycznie znaczenia. Podczas pracy z tym pakietem czujemy się tak, jakbyśmy używali drogiego,zakupionego przez nas profesjonalnego narzędzia.

Płytka drukowana to odpowiednio przygotowana płytka pokryta miedzią. W przemyśle elektronicznym wykonywane są one bardzo szybko i dokładnie w skomplikowanych procesach technologicznych. Warto wiedzieć,że takie płytki można także wykonać w domowych warunkach i to dość tanim kosztem. Proces budowy układu elektronicznego składa się z czterech podstawowych etapów:opracowanie i analiza schematu ideowego,zaprojektowanie płytki drukowanej (np.w programie komputerowym „Protel DXP”,odpowiednie wytrawienie płytki oraz zlutowanie układu. Dwa ostatnie etapy są najłatwiejsze, ale wymagają pewnej wprawy.Istnieje kilka domowych metod tworzenia płytek. Najłatwiejszy polega na narysowaniu na miedzi ścieżek odpowiednim pisakiem i wytrawienie jej w kwasie. To sposób dobry dla początkujących.Po pewnym czasie konieczna staje się nauka obsługi programów komputerowych do projektowania płytek. W tym artykule zostanie opisana bardzo popularna metoda termiczna (popularna też jest metoda naświetlania). Co będzie potrzebne? Po pierwsze należy zaopatrzyć się w odpowiednie narzędzia i materiały: płytka pokryta miedzią (tzw.laminat),kwas do trawienia miedzi (np.trójchlorek żelaza), dwie kuwety plastikowe, pinceta, drobnoziarnisty papier ścierny,żelazko oraz papier kredowy (najlepiej 115g/m2). Na papierze musi znaleźć wydruk projektu naszej płytki w drukarce laserowej. Dotyczy to osób,które taką drukarkę mają. Pozostali muszą wydrukować projekt na drukarce atramentowej, a następnie zrobić ksero wydruku. Chodzi o pokrycie papieru tonerem,który w wysokiej temperaturze przyczepi się do miedzi.Gdy mamy przygotowany taki rysunek,należy wyciąć z laminatu odpowiedni kształt naszej przyszłej płytki oraz dokładnie go umyć za pomocą środku piorącego oraz papieru ściernego. Teraz należy odwrócić żelazko, tak aby można było położyć płytkę na rozgrzanej płycie. Najlepiej je jakoś unieruchomić. Temperaturę żelazka należy dobrać indywidualnie „metodą prób i błędów”(ok.3/4 max. wartości). Gdy żelazko się rozgrzeje należy położyć na nim płytkę, miedzią do góry. Następnie delikatnie położyć na nią rysunek z naszym projektem płytki. Teraz trzeba przycisnąć rysunek na całej jego powierzchni, tak aby ścieżki zaczęły być widoczne przez papier (ok.2-3 minut).Kiedy to zrobimy należy zdjąć płytkę z żelazka i włożyć do kuwety z roztworem ciepłej wody i środka piorącego na ok.15 minut. Później należy delikatnie i dokładnie zdjąć papier z płytki. Przy pierwszych próbach z pewnością nie wszystkie ścieżki odbiją się na laminacie. W takiej sytuacji należy zmyć toner, wysuszyć płytkę i ponowić próbę. Gdy już mamy poprawnie odbitą płytkę, można rozpuścić kwas zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Teraz wkładamy płytkę do kwasu i kontrolujemy wytrawianie,wskazane też jest mieszane roztworu. Gdy miedź zostanie wytrawiona, należy wyjąć płytkę,obmyć ją pod bieżącą wodą oraz zmyć toner przy pomocy papieru ściernego. Tak przygotowaną płytkę dobrze jest zabezpieczyć przed utlenianiem się miedzi. Można np.pobielić ścieżki plecionką i cyną. Na sam koniec można wywiercić otwory na elementy przewlekane oraz przejść do samego lutowania układu. Przedstawiona tu metoda odnosi się tylko do płytek jednowarstwowych. Płytki dwuwarstwowe robi się analogicznie, najpierw wytrawiając jedną stronę,wiercąc otwory, a potem wytrawić drugą stronę.Należy uważać przy kontakcie z kwasem,który trawi nie tylko miedź.