Płytka drukowana to odpowiednio przygotowana płytka pokryta miedzią. W przemyśle elektronicznym wykonywane są one bardzo szybko i dokładnie w skomplikowanych procesach technologicznych. Warto wiedzieć,że takie płytki można także wykonać w domowych warunkach i to dość tanim kosztem. Proces budowy układu elektronicznego składa się z czterech podstawowych etapów:opracowanie i analiza schematu ideowego,zaprojektowanie płytki drukowanej (np.w programie komputerowym „Protel DXP”,odpowiednie wytrawienie płytki oraz zlutowanie układu. Dwa ostatnie etapy są najłatwiejsze, ale wymagają pewnej wprawy.Istnieje kilka domowych metod tworzenia płytek. Najłatwiejszy polega na narysowaniu na miedzi ścieżek odpowiednim pisakiem i wytrawienie jej w kwasie. To sposób dobry dla początkujących.Po pewnym czasie konieczna staje się nauka obsługi programów komputerowych do projektowania płytek. W tym artykule zostanie opisana bardzo popularna metoda termiczna (popularna też jest metoda naświetlania). Co będzie potrzebne? Po pierwsze należy zaopatrzyć się w odpowiednie narzędzia i materiały: płytka pokryta miedzią (tzw.laminat),kwas do trawienia miedzi (np.trójchlorek żelaza), dwie kuwety plastikowe, pinceta, drobnoziarnisty papier ścierny,żelazko oraz papier kredowy (najlepiej 115g/m2). Na papierze musi znaleźć wydruk projektu naszej płytki w drukarce laserowej. Dotyczy to osób,które taką drukarkę mają. Pozostali muszą wydrukować projekt na drukarce atramentowej, a następnie zrobić ksero wydruku. Chodzi o pokrycie papieru tonerem,który w wysokiej temperaturze przyczepi się do miedzi.Gdy mamy przygotowany taki rysunek,należy wyciąć z laminatu odpowiedni kształt naszej przyszłej płytki oraz dokładnie go umyć za pomocą środku piorącego oraz papieru ściernego. Teraz należy odwrócić żelazko, tak aby można było położyć płytkę na rozgrzanej płycie. Najlepiej je jakoś unieruchomić. Temperaturę żelazka należy dobrać indywidualnie „metodą prób i błędów”(ok.3/4 max. wartości). Gdy żelazko się rozgrzeje należy położyć na nim płytkę, miedzią do góry. Następnie delikatnie położyć na nią rysunek z naszym projektem płytki. Teraz trzeba przycisnąć rysunek na całej jego powierzchni, tak aby ścieżki zaczęły być widoczne przez papier (ok.2-3 minut).Kiedy to zrobimy należy zdjąć płytkę z żelazka i włożyć do kuwety z roztworem ciepłej wody i środka piorącego na ok.15 minut. Później należy delikatnie i dokładnie zdjąć papier z płytki. Przy pierwszych próbach z pewnością nie wszystkie ścieżki odbiją się na laminacie. W takiej sytuacji należy zmyć toner, wysuszyć płytkę i ponowić próbę. Gdy już mamy poprawnie odbitą płytkę, można rozpuścić kwas zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Teraz wkładamy płytkę do kwasu i kontrolujemy wytrawianie,wskazane też jest mieszane roztworu. Gdy miedź zostanie wytrawiona, należy wyjąć płytkę,obmyć ją pod bieżącą wodą oraz zmyć toner przy pomocy papieru ściernego. Tak przygotowaną płytkę dobrze jest zabezpieczyć przed utlenianiem się miedzi. Można np.pobielić ścieżki plecionką i cyną. Na sam koniec można wywiercić otwory na elementy przewlekane oraz przejść do samego lutowania układu. Przedstawiona tu metoda odnosi się tylko do płytek jednowarstwowych. Płytki dwuwarstwowe robi się analogicznie, najpierw wytrawiając jedną stronę,wiercąc otwory, a potem wytrawić drugą stronę.Należy uważać przy kontakcie z kwasem,który trawi nie tylko miedź.

Warto też wspomnieć o możliwościach pracy ludzi niepełnosprawnych z komputerem.Systemy rozpoznawania mowy pozwalają osobom z niedowładem kończyn wydawać polecenia głosem.Specjalna przystawka umieszczona na czole niewidomego pozwala na czytanie z ekranu lub na zamianę tekstu na znaki Braille’a.Oczywiście istnieją także klawiatury w systemie Braille’a. Obecnie technologie teleinformatyczne wykorzystywane są z powodzeniem wrehabilitacji osób z dysfunkcją narządu ruchu, pacjentów głuchych, a nawet niedowidzących i niewidomych. Są to zestawy programów edukacyjnych do audiometrii zabawowej,matematyki, czytania i pisania. Znajdują one zastosowanie w rewalidacji dysleksji,dysgrafii, dysortografii, rozwijaniu umiejętności matematycznych, stymulacji werbalnych zachowań dziecka (dzieci autystyczne) itp. Atrakcyjna oprawa i przystępność stosowanych narzędzi uatrakcyjnia zajęcia i powoduje większą koncentrację uwagi, co stanowi kluczowy element nauczania dzieci z wadami lub opóźnieniami rozwojowymi. Prowadzone współcześnie badania naukowe dowodzą, że stosowanie specjalistycznych technik informatycznych przynosi wymierne efekty w rehabilitacji osób upośledzonych. Programy rewalidacyjne przyczyniają się do wspomagania, kształtowania i rozwoju zaburzonych funkcji umysłowych, np. pamięci, umiejętności logicznego myślenia, spostrzegawczości, koncentracji uwagi, wyobraźni itd. Poziom zaawansowania tych narzędzi pozwala niejednokrotnie na symulację rzeczywistości, dzięki czemu proces edukacyjny zyskuje walor autentyczności. Obsługa komputera wymaga ponadto doskonalenia umiejętności manualnych, wysokiego pułapu koordynacji ruchowej, przełamywania barier komunikacyjnych. Podsumowując, dzisiejszy świat nie może obejść się bez informatyki. Wszystkie gałęzie życia są z nią związane. Medycyna jest dzięki niej znacznie efektywniejsza niż była kiedyś.Komputery często z powodzeniem zastępują zmęczonych lekarzy nie popełniając przy tym błędów.Pomimo pewnych wad jakie niesie ze sobą informatyzacja i digitalizacja jak np.wirusy,włamania do baz i kradzieże danych, to jest to niewątpliwie kierunek przyszłościowy i z pewnością będzie kontynuowany.