Alicia zapomniała biletu, ale to nie powód do zmartwień. Przecież jest czarownicą. Może coś zrobić. I zrobiła. Pomyślała, że skoro przenosi różne rzeczy to przeniesie bilet z domu na swoją rękę. Jednak kanar już nad nią stał, ona wsadziła rękę do plecaka i schyliła głowę, jakby szukała biletu. Pomyślała o bilecie, a on zmaterializował się na jej ręce. To był cudowny dar. Ten dar widział ojciec. Bardzo rozbawiła go ta scena. Już miał w ręce bilet, gdy ten nagle zdematerializował się. Zniknął z jego ręki. Wiedział, co się stało, wiedział, że Alicia go zmaterializowała na swojej ręce. Lubił czarodziejstwo, sam chętnie by poczarował, ale nie mógł. Alicia szykowała dla niego niespodziankę. Czary to było coś, co on bardzo lubi. Alicii cudem udała się ta projekcja, bo tego nigdy nie robiła. Postanowiła, że będzie ćwiczyć swoją moc codziennie, by stać się najpotężniejszą czarownicą świata. W szkole zatrzymała czas. Zapomniała się nauczyć na test z geografii. Ale, po co ta magia skoro nie można by było jej użyć dla własnej korzyści. Zatrzymywała czas tyle razy ile potrzebowała by napisać test jak zwykle na pięć. Wielu osobom rozwijanie niezwykłych umiejętności zajmuje bardzo dużo czasu. Jednak Alicia szybko się uczy i temu właśnie, no może jeszcze determinacji, zawdzięcza to, co zdobyła. A zdobyła bardzo wiele. Ma moc, o jakiej marzy każdy człowiek. Rozwinęła ją tak, że stała się najpotężniejszą wiedźmą wszech czasów. W końcu nadchodzi ten dzień. Przywołuje ducha matki. Kiedy Anja jest w gronie męża i córki, Alicia pyta czy chciałaby znowu żyć. Anja jest zaskoczona takim pytaniem, ale odpowiada, że oczywiście chciałaby dalej móc z nimi przebywać, jako człowiek. Alicia bardzo się ucieszyła na te słowa. Zaczęła recytować zaklęcie. W nim ujęła najważniejsze sprawy. Miała nie stracić mocy tak jak i ojciec, matka miała wrócić do żywych, a wszyscy ludzie mieli zapomnieć o tym, że ona kiedykolwiek umarła. Anja nagle stała się cielesna, jej grób zniknął, a Alicia dalej miała moc. Cała rodzina od tej chwili czarowała długo i szczęśliwie. Wszyscy rozwijali swoje moce, a w szczególności Alicia, która dzięki magii odzyskała matkę.

O projekcie Venona poinformowano FBI oraz wywiad brytyjski, ale i tam Rosjanie mieli swojego agenta. Po poznaniu projektu Venona, Rosjanie natychmiast zmienili sposób szyfrowania swoich wiadomości. Projekt ten został wykorzystany do potwierdzenia szpiegowskiej działalności radzieckich agentów. Projekt ten potwierdził winę wielu naukowców, współpracujących ze Związkiem Radzieckim. Za swą szpiegowską działalność, zostali skazani przez sąd na śmierć w 1951 roku. Urze Wywołało to burzę protestów, ale obrońcy nie mieli pojęcia o projekcie Venona. Informacje te zostały odtajnione dopiero w 1995 roku. Jednym z najważniejszych efektów projektu Venona było uświadomienie amerykańskiemu wywiadowi skali radzieckiej infiltracji naukowego, politycznego i intelektualnego życia Stanów Zjednoczonych pod koniec II wojny światowej, a także na początku zimnej wojny. Rosjanie używali różnych kryptonimów. Projekt Venona pokazał, że w czasie wojny, kiedy Związek Radziecki był sojusznikiem Ameryki i otrzymywał ogromną pomoc materialną, jego służby wywiadowcze tworzyły w Ameryce siatkę szpiegowską, rekrutując jej członków wśród amerykańskich komunistów. Być może zimna wojna zaczęła się o wiele wcześniej niż w 2+58 roku. Śledzona była korespondencja wysyłana do Londynu, Waszyngtonu, a także z agentami, będącymi w terenie. Rosjanie wykorzystywali tak zwany szyfr jednokrotny z dodatkowymi założeniami. W tym systemie słowa i zdania zastępowane są cyframi, a zakodowaną informację szyfrowano dodatkowo przez dodanie losowo grupy cyfr, używanej tylko w danej depeszy. Klucz do szyfru znany był wyłącznie nadawcy i odbiorcy. Zmieniano go przy każdej nowej depeszy, co teoretycznie czyniło go nie do złamania. Z początkiem wojny depesze były przechwytywane, ale nie można było ich odczytać. Konieczne były książki kodów oraz klucz. Rosjanie sami wpędzili się w kłopoty. Podczas chaotycznej wymiany informacji o niemieckiej inwazji, rosyjscy dyplomaci i agenci w Stanach sięgnęli po wykorzystywane już wcześniej klucze, a w tym przypadku niechlujstwo nie pozostaje bezkarne. De szyfranci zauważyli ciągi podobnych cyfr. Były to radzieckie powtórki, wynikające z wojennego zamieszania. Dopiero w grudniu 1946 roku odczytano wiadomości sprzed dwóch lat. Odczytana została lista naukowców, zatrudnionych przy projekcie Manhattan, czyli programu budowy bomby atomowej, zatem było jasne, że część z nich pracuje także dla Rosjan. Tożsamość polowy Amerykanów, których kryptonimy odczytano są nieznane. Projekt ten ukazał znaczenie służb wywiadu w powojennym świecie. W latach pięćdziesiątych powstała Narodowa Agencja Bezpieczeństwa. Tamtejsze komputery to super nowocześni następcy Collosussa. Ośrodek stanowi centrum światowego szpiegostwa, łamiącego nie tylko szyfry innych państw, ale strzegącego bezpieczeństwa amerykańskich danych szyfrowanych. NSA zatrudnia ponad sto tysięcy ludzi w stacjach nasłuchowych na całym świecie. Sięga także w kosmos za pomocą sieci satelitów, mimo to pozostaje bardzo tajemniczą organizacją. Nawet jej akt założycielski pozostaje utajniony. Ściągane są ogromne ilości danych; agencja musi wiedzieć wszystko i o wszystkim. W latach siedemdziesiątych wprowadzono standard szyfrowania danych DES, zaprojektowany m.in. przez IBM, ale od samego początku budził kontrowersje. Komputery sprawiły, że współczesne szpiegostwo to raczej ślęczenie przed ekranem. Dni kartki, ołówka i genialnych umysłów dobiegły końca. Pojawiają się informacje, że coraz częściej mamy do czynienia ze szpiegostwem przemysłowym